DER ZOOGENDE dEREN. lO? 
kusten begint los te breeken, vaaten zij fomtijds op het- 
zelve , zonder het te merken , zeer verre zeewaarts in ; 
het gebeurt dan ook fomwijlen dat zij zoo verre weg ge- 
dreven zijn, dat zij het land niet meer kunnen bereiken 
en naardien zij het ijs -veld ook niet lang kunnen ver- 
haten , koomen zij in zee om hals. Maar hebben zij 
het -ehik dat dit ijs tegens de kusten van Ysland of 
Noorwegen aar, drijft , dan zijn zij behouden; doch 
deeze Ys-beeren 2ijn dan zoo uitgehongerd dat zij 
zig met de grootfte woede op alles werpen wat hun 
voorkoomt, om het te veiflinden. 
Men jaagt gewoonlijk op deeze Ys -beeren, als men 
hen in het water zwemmende vindt, wijl het vrij ge- 
vaarlijk is hen op het ijs aantetasten , hetgeen wel eens 
iemand het leven gekost heefc. Men volgt hen met 
eene floep en fchiet , als men hen onder zijn bereik 
krijgt, zoo lang met kogels op hen tot men hen doodt. 
Een Fransch heer , die met eene kano of floep van Que- 
bec naar Labrador voer, verhaalt dat hij anderhalve mijl 
van de kust in zee eenen Ys-beer zwemmende vond. 
Hij fchoot op hem , maar fchoot mis ; de Ys beer dook 
aanftonds onder water en kwam dus naar de floep; hij 
zag hem in het water en liet hem door zijn volk mijden, 
waarop de Ys beer weder aan het zwemmen ging; hij 
liet dan van hem afroeijen tot hij zijn’ fnapbaan we- 
derom gelaaden had , wanneer hij ten tweede maal 
fchoot en hem in den hals raakte , zoo dat de kogel 
aan zijn kaakebeen weder uitkwaïn. Daarop duikte de 
Ys-beer weder en kwam andermaal ouder water naar de 
flcep , 
