DER ZOOGENDE DIEREN. lï% 
pooten en kromme nagelen krabt hij de aarde uit, wérpt 
die naar agteren en graaft dus een’ pijp of gang in deri 
grond dien hij fchuinsch , bogtig en kronkelend maakt, 
en zeer verre onder den grond voortzet en aan welks 
eind zijn nest is. Hier ligt de Das bijna den gantfchen 
dag te flaapen en koomt zelden uit dan des avonds en 
des nagts , tenzij hij grooten honger heeft. Hij kan 
het egter zeer langen tijd zonder eeten uithouden, want 
als het (legt weder is of als ’er'fneeuw ligt, blijft hij 
we! drie of vier dagen agter elkanderen t’huis en flaapt 
den geheelen nagt en drie vierde van den dag ; hij is eg- 
ter des winters niet in eenen ftaat van verdooving of 
geduurigen flaap, gelijk wij bij de marmeldieren en an- 
dere zien. Als hij zoo ligt te flaapen , fteekt hij zijn* 
neus dn het beursjen , dat hij onder zijn’ ftaert heeft, 
gelijk wij gezien hebben. 
Het wijfjen woont niet in een zelfde hol tost het man- 
netjen; maar heeft haar afzonderlijk hol, en men vindt 
hen zelden te zaamen. Als zij jongen moet , fnijdt zij 
toet haare tanden gras , maakt het tot bosjens, en draagt 
het in haar hol om voor zig en haare jóngen een bedjen 
te maaken. Zij krijgt gemeenlijk eens in den zomer, na 
drie maanden , drie , vier of vijf jongen , en heeft zes te- 
pels om die te zoogen. 
Wijl dit dier zoo log en lui is, koomt het ook alleen 
üit zijn hol om aan de behoefte van de natuur te vol- 
doen en zijn aas te zoeken. Het voedt zig met alles 
wat het krijgen kan zoo diereu als gewasfen. In het 
wild eet het torren, wormen, wespen en andere infek- 
II. DiEt, * H tsnj 
