DER. ZOOGENDE DIEREHi 1 1 S 
tiiet meer uit hunne holen kunnen koomen. Zoo men 
gelooven mag dat fommige verhaalen, zouden de andere 
Dasfen zulk eenen ouden Das in zijn hol eeten koomen 
brengen. Dit is bezwaarlijk te gelooven omdat die die- 
ren zoo afgezonderd op zigzelven leeven; zoo het waar 
zij, is zulks een zoo bijzonder voorbeeld van goedheid 
als men onder de dieren ergens zal aantreffen. 
De Vos, die, gelijk wij in zijne historie gezien heb- 
ben, een zeer loos dier is, dat niet zoo gemaklijk een 
hol voor zigzelven graaft, fchoon hij egter gaerne in 
zulk een onderaardsch huis woont , heeft fomtijds de 
ondeugendheid van den Das uit zijn hol tejaagen, en 
het zelf als zijne woonplaats te betrekken; hij gaat dan 
bij den ingang oppasfen en, als de Das uitgaat, neemt 
hij het in ; hij bevuilt het zelfs en de Das , deezea 
flank niet kunnende verdraagen , en voor zigzelven zin- 
delijk zijnde, gelijk wij gezien hebben , verlaat dan vart 
zelf zijn hol en laat het aan den Vos over. Ook zul- 
len de Dasfen, als zij een en andermaal in hun hol ge- 
ftoord worden , hetzelve verlaaten en wat verder een 
ander gaan maak en. 
De Dasfen verwijderen zig tiet verre van hun hol, 
want dit is hunne eenigfte wijkplaats als zij vervolgd 
worden. Niet op de boomen kunnende klimmen, en te 
korte pooten hebbende om hard te kunnen loopert , wor- 
den zij ligt van de honden gekregen , als zij niet fchie- 
lijk in hun hol kunnen kruipen. Men zegt dat zij , als 
zij door jagers op eene hoogte vervolgd worden, hun- 
nen kop tusfehen hunne voorfte pooten liggen , en zig 
ll % 
