NATUURLIJKE HISTORIÉ 
11(5 
dus van de hoogte naar beneden laacen vallen, Als zij 
verrascht worden en niet ontkoomen kunnen , doen zij 
tog hun uiterfle best om voor hun leven te vegten. 
Zij hebben fterke kaakebeenen en tanden, fterke, fcher- 
pe nagelen ; deeze fiellen zij dan te werk , gaan op 
hunnen rug liggen en bijten en krabben de honden , 
welken zij fomwijlen zwaare wonden toebrengen. Hunne 
dikke vagt koomt hun dan wonder wel te pas 9 wijl de 
tanden der honden daar meest in bijten en hun vleesch 
minder raaken ; de honden worden hen dan ook niet 
gemaklijk meester, en fomtijds in het geheel niet , als 
de jager hen niet te hulp koomt. 
Daar is eene foort van Hondjens, die men Dashondjens 
noemt , welke ik in het voorig Deel onder de honden 
befchreven heb , en die dus genoemd worden , omdat 
men hen gebruikt om de Daslen te vangen ; het zijn 
die , welke kromme of gedraaide pooten hebben , die 
daar toe gebezigd worden. Zeer laag op hunne poot- 
jens zijnde, kunnen zij gemaklijk in de Dasfen-holen 
kruipen, waarop zij afgcrigt worden. Als de Das nu 
merkt dat zij op hem afkoomen, wijkt hij al agteruit en 
doet de aarde inftoften om den hond te beletten verder 
te koomen. Als nu de jager bemerkt dat de Das tot in 
het agterfte van zijn hol gedreven is, graaft hij den 
grond van boven op , koomt zoo bij den Das en vangt 
hem met tangen, waarmede men hem vasthoudt, wan- 
neer men hem een’ muilband aandoet, opdat hij niet zou 
bijten. De oude blijven altijd wild , maar de jonge kan 
men tam maaken en over huis laaten loopen; zij zijn 
zeer 
