DER ZOOGENDE DIBRES. I2X 
keling als de borilels van een ftoffer reeds te fterk voor 
hetzelve was zoo dat het die niet konde verdraagen. 
Wanneer men deeze dieren al te veel vrijheid laat zullen 
zij 'er wel eens misbruik van maaken. Een heer te 
Duinkerken , die een Raccoon hield , verhaalt dat hij 
fomtijds wel eens wegliep , drie of vier dagen agter 
elkauderen op de daken van de buuren zworf, en ’s 
nagts op de plaatfen nederklom, daar hij in de hoender, 
hokken gong en de hoenders en ander gevogelte doodde 
en hunne koppen opvrat. Hij bezat ook dezelfde listig- 
heid, die wij in den vos gezien hebben. Als hij aan 
de ketting lag , liet hij de hoenders met hem mede koo- 
men eeten, en wagtede zig wel van hen bevreesd te 
maaken ; als zij dan alle wantrouwen hadden laaten vaa- 
ren en zeer gerust bij hem kwamen , pakte hij een hoen 
aan en beet het dood; dit heeft hij ook met jonge kat- 
ten gedaan. Hij wist zeer handig oesters open te maa- 
ken , zelfs zonder ’er naar te zien , en hij hield veel 
van deeze fchul.p- dieren. Hij Hiep liever op den bloo- 
ten grond dan op hooi en vreesde de koude niet, zoo 
dat hij zelfs van de fneeuw geen ongemak had. 
Het vleesch van den Raccoon is eetbaar, en wordt 
zelfs voor zeer lekker gehouden ; zijn vel geeft een 
goed bontwerk , dat uit Amerika in den handel wordt 
overgezonden; men maakt ’er moffen van en in Duitsch- 
land worden ’er de boeren mutfen van binnen mede ge- 
voerd; de ftaerten draagt men in enige landen om den 
hals, des winters, als het zeer koud is. 
II S 
ss 
