DER ZOOGENDE DIEREN. 125 
kan overmeesteren ; hij vangt en eet alle dieren die hij 
krijgen kan, en als hij geene leevende kan bekoomen , 
en doode vindt , behelpt hij zïg ook daar mede ; hij 
graaft zelfs, als de Jakhals en de Hyena, de lijken uit 
den grond en vreet die tot het gebeente af. Zijne 
pooten zijn kort en hij kan ook niet hard loopen, maar 
loopt al fpringende, dus zou hij niet veele dieren kun- 
nen krijgen , die enige fnelheid in het loopen bezitten , 
imdien hij niet zeer listig was en een groot overleg wist 
te gebruiken om hen te verrasfchen en te bemagtigen , 
waarop hij onophoudelijk loert , omdat hij veel nodig 
heeft. Hij befpringt de dieren in den flaap of wagt 
hen op, op plaatfen daar hij weet dat zij gewend zijn 
door te koomen , of gaat in de boomen zitten en , koomt 
’er dan een wild fchaap, een eland of rendier , of zelfs 
een paerd voorbij , dan fpringt hij van boven neder op 
hun lijf ; men zegt zelfs dat hij daar toe de listigheid ge. 
bruikt van wat mos, dat de rendieren , fchaapen en elan- 
den gaerne eeten, mede te neemen, en als ’er zulk een 
dier aankoomt, te laaten vallen, opdat deeze dieren zig 
daarbij zouden ophouden ; dit mos zoeken de rendieren 
onder den fneeuw op ; als zij nu met hunnen kop onder 
de fneeuw zijn , geeft zulks den Veelvraat ook eene gun- 
ftige gelegenheid om zig op hen te Horten. Wanneer hij 
eens op de eene of andere wijze op een paerd , eland of 
rendier gefprongen is , flaat hij zijne fcherpe tanden in 
zijn ligbaam, en fcheurt het op, terwijl hij zig door 
zijne fterkte zoo goed weet vast te houden , dat déeze die- 
renhem onmogelijk van zig kunnen affchudden; hoe fnel 
bet 
