12 6 NATUURLIJKE HISTORIE 
het paerJ , het rendier of de eland ook loopt , zijn 
-vijand blijft op zijnen nek of op zijn lijf zitten, of aan 
hem hangen, hij mag z'gtegens de boomen werpen, hes 
helpt niet, hij kan zig van den Veelvraat niet ontdaan, 
die hem zijn bloed afzuigt , en al verder en verder in- 
vreet , tot het arme dier magteloos nedervalt , en door 
hem verder afgemaakt wordt ; maar den Bever kan hij 
vangen zonder list te gebruiken ; hij dringt in zijne 
holen en vreet de jongen op , zoo zij zig niet fchie* 
lijk in bet water bergen , daar hij hen niet krijgen 
kan, omdat hij niet zoo goed kan zwemmen, fchoon de 
Veelvraat anders ook ie water gaat. Als de Veelvraat 
een dier gedood heeft , kan niets de gulzigheid evenaa- 
ren , waarmede bij bet gaat verflinden ; huid en hair 
vreet hij zoo wet als vleesch en bloed op, en dat hij 
niet opeeten kan begraaft hij om het daarna weder te 
vinden. Maar het is ongelooflijk, zegt men, hoe veel 
dit dier agter elk3nderen kan opvreeten; het vult zij- 
nen balg zoo ftevk , dat zijn buik als een trommel opge- 
fpannen (laat , en dat het kwalijk gaan kan ; daar ligt 
het dan magteloos zonder zig bijna te kunnen roeren, 
tn kan door zijne vijanden gemaklijk gedood worden 5 
ook is dit voor de jagers eene gunftige gelegenheid, als 
zij het aantreffen , om het te fchieten , of door honden 
te laaten dooden; men heeft anders drie goede fterke 
honden nodig om het te overmeesteren , wijl het zig 
met veel kragt verweert ook zijn de moedigfle hon- 
den bedugt om het aantetasten. De irenfehen tast hij 
egter niet aan , maar nadert hen zonder vrees 5 want 
al* 
