DER ZOOGENDE DIEREN. 127 
altoos op eenzaame plaatfeti leevende , kent hij de men* 
fchen niet genoeg bij ondervinding om te weeten wal 
hij van hun te vreezen heeft. 
Dit veel eeten van den Veelvraat heeft aanleiding ge* 
geeven om omftandigbeden van hem te verhaalen , die 
onwaarachtig zijn. Zoo heeft men onder andere gezegd 
dat hij, als hij zig dik gegeeten heeft, zig tusfchen twee 
boom Hammen indringt, om zijn afgang uit zijn lijf te 
drukken, en zig alzoo te ontlasten ; doch een weinig 
nadenken doet ligt begrijpen dat dit niet waar kan zijn, 
wijl het dier zig daar door pijn en nadeel zou toebren* 
gen; behalven dit betuigen degeene, die op deze dieren 
jaagen , zulks nooit gezien te hebben; wij zullen dan dit 
verhaal , feboon men in fommige boeken het dier in 
die geftake afgebeeld vindt, voor onwaar en verdichp 
houden. 
De Veelvraat, hoe wild ook, kan, als hij jong is, 
tam gemaakt en op enige konstjens afgerigt worden ; 
het fchijnt dat hij , als hij in een hok of aan een’ ketting 
gehouden wordt , zoo gulzig niet is als in het wild , 
fchoon hij dan egter nog dikwijls en veel te gelijk eet. 
Iemand die een’ Veelvraat gehouden heeft, verhaalt dat 
dit dier dertien ponden vleesch ’s daags op at zonder 
verzadigd te zijn , en dat hij vleesch, visch , raauw en 
gekookt en beenderen at , maar niet gaerne groenten. 
Een ander, die ook een Veelvraat gehad heeft, zegt dat 
hij wel veel at, maar dat hij tog.als hij niet veel kreeg, 
niet veel om eeten lastig viel ;deeze kreeg maar vier pon- 
den vleesch ’s daags, maar at zoo gulzig zonder kaauwen 
dat 
I 
