ïï8 NatuürliJke historie 
dat het hem In de keel bleef fteeken ; hij wilde geen 
brood eeten. Als hij drank , lepperde hij als een hond 
en hij gaf geen geluid van zig; hij was zelden fKI. 
De Veelvraat paart in January en het wijfjen krijgt 
in Mey daaraan volgende een , twee of drie jongen * 
die zij op de verborgenfte plaatfen der bosfeben of in 
ontoeganglijke holen verbergt , waarom men de jongeft 
ook zelden kan vinden. Die eerstgeboren diertjens zijn 
graauwachtig en koomen reeds in het eerfte jaar tot vol- 
wasfenheid. Als de Veelvraat oud wordt, verliest hij 
zijne tanden , en onderhoudt zig dan meest met roode 
mieren, welker nesten hij opgraafc. 
De Veelvraat bewoont de Noordlijke ftreeken van 
Afia en Europa, als in het laatfte waereJddeel, Lap- 
land , Noorwegen , Zweden , Rusland , Lithauwen , 
maar zeer zelden wordt hij in Duitschland of Frankryk 
gezien , en in ons vaderland is hij in het geheel niet te 
vinden ; ik weet ook niet dat bij hier te lande ooit le- 
vendig gebragt is. Men zegt dat hij ook in Groenland 
en Labrador en dus in de Noordlijke ftreeken van Ame- 
rika zou te vinden zijn. 
Het vleesch van den Veelvraat is zeer liegt om te 
eeten , gelijk dat van alle dieren , die zig alleen met 
vleesch voeden ; ook jaagt men hem om zijn vleesch 
niet, maar zoo veel te meer om zijn vel. Zijne vagt is 
een allerfraaist bont, dat, na dat van den Sabel marter 
en den zwarten Vos, voor het fraaifte gehouden wordt 
dat ’er is, waarom men hem ook zoo min mogelijk met 
den fnaphaan fchiet om het niet te fchenden ; het heeft 
op 
