DER ZOOGENDE DIEREN. Igj 
hier niet beflisfen, welk van deeze twee gevoelens ik 
voor de waarheid houde (*) en alleenlijk zeggen dat 
men voor geen van beiden nog volkoomen zeekerheid 
heeft, maar dat men verwagt dat degeene , die gelegen- 
heid hebben om deeze dieren levendig nategaan, onder- 
zoek zullen doen wanneer eigenlijk de jonge Buidelrot- 
jens eerst aan de tepeltjens koomen , hetgeen met moeite 
en oplettendheid wel gefchieden kan (en nog veel be- 
ter in de volgende foorten van dieren , die geenen zak 
hebben, en egter hunne jongen aan de tepels draagen,) 
omdat zij zeer gemaklijk tam gemaakt worden, en dan 
zeer gemeenzaam zijn. Wat ’er dan van zij , dit althans 
is zeeker dat men die reeds zeer klein aan dezelve ge- 
vonden heeft, niet grooter dan erwetjens of vliegen, en 
dat zij met hunne bekjens daar vrij fterk aan vast ge- 
hecht waren ; hunne bekjens waren verder met een 
vlies gefloten, welk vlies verdroogt en wegvalt als zij 
grooter worden , en kragten genoeg gekregen hebben 
om de tepeltjens een tijd te kunnen los laaten. Als dan 
laat 
f ^ en za * 1‘S* begrijpen , zoo men hier al eene tegenwer- 
ping wilde niasken tegens het melden van de bijzonderheden van 
de voortteeling van deeze dieren in dit werkten , dat, zonder enig 
gewag van dezelve, de historie van deeze dieren geheel onvolledig, 
om niet te zeggen gebrekkig zonde geweest zijn. Ik meen de zaak 
duidlijk voorgefteld te hebben, en zoo als mijne voornaamde lee- 
zers, die mogen en moeten weeten. Men ftaa mij toe meer geöeft 
fende te verwijzen naar hetgeen ik heb bijgebragt in het Gen Nat. 
en Huisboudk. Kabinet II D. 1 St- bladz. 394. en ia de Alg, Gen. 
Kat. en Huisboudk. Jaarb. V £■ > St. bladz. 5. 
I 3 
