134 NATUURLIJKE HISTORIE 
laat de moeder hen uit den zak, dien zij, naar zij wil, 
openen en fluiten kan , in de zonnefchijn loopen, en 
zij kruipen ’er wederom in om te gaan zuigen. Maar 
zoo dra zij denkt dat 'er enig gevaar is, roept zij hen 
alle terug door een geluid , t ik, tik, tik, wanneer zij 
al hun best koomen aanloopen en in den zak van de 
moeder kruipen om zig te verbergen. Zij geraaken daar 
zoo aan gewend, dat zij dien zak in en uit kruipen, en 
zig dikwijls in die warme fchuilplaats gaan verbergen, 
koomende ’er met hunne kopjens uitkijken. Wordt de 
moeder vervolgt , dan fluit zij den buidel en loopt dus 
met haare jongen henen ,• als zij haare jongen dus bij zig 
draagt, kan men niets aan haar zien dan dat zij wat dik 
van buik is. Zij kan zig zelfs met haare jongen bij zig 
met haaren ftaert aan de boomen ophangen , en is zoo 
zorgvuldig om haaien fchat van kindertjens te bewaa- 
ren, dat een wild wij fjen haare beurs niet openen zal, 
als men haar daartoe dwingen wil, al hangt men haar 
levendig boven een brandend vuur; de t3mme egter laa- 
ten toe dat men den buidel opene eu de hand ’er in 
fteeke. 
Het getal jongen, dat de Buidelrotten krijgen, is zeer 
verfchillende. Somtijds krijgen zij ‘er vijf of zes, en 
fomtijds elf of twaalf; zij maaken holen in den grond, 
waarin zij zig onthouden. Sommige foorten maaken 
nesten op de boomen als de vogelen. 
De zak van den Oposfum is van binnen met een 
geelachtig vogt bevogtigd , dat eenen zeer Hinkenden 
teuk van zig geeft , en dat het geheel dier onaange- 
naam 
