DER. ZOOGENDE DIERE». 
149 
dra hij flegts ter halver lijf <^ lin gevorderd is. Daad- 
lijk zoekt hij een ongelijk plaatsjen , daar de grond niet 
al te hard is , (leekt ’er zijn neus in en g3a t aan het 
wroeten met zijn fnoet. en aan het werken met zijne 
pootjens, met zulk eene fnelheid dat het te verwonde- 
ren is ; hij zoekt dus weder in zijn element te koomen, 
want buiten hetzelve te zijn valthem moe.ehjk en lastig; 
hij kan wel over den grond loopen of kruipen , zelfs 
vrij fnel, maar het is als of hij zig niet beftuuren kan , 
hij loopt gints en weder als of hij dronken ware; hij 
buitelt zelfs fomtijds in zijnen loop , daar hij mtegen- 
deel in den grond zijnen weg weet te vinden , en alle 
beletzelen te ontwijken : deeze ongeregelde loop van 
den Mol op den grond koomt zeekerlijk daar van daan 
dat hij gewoon is door naauwe gangen te loopen, waar- 
in hij niet nodig heeft op zijne (treek te letten. Deeze 
gangen maaken de Mollen zelve , zij booren daartoe 
met hunnen fnoet vooruit in de aarde , krabhen die 
ter zijde en iigten dezelve in de hoogte tot boven den 
grond , waardoor hunne gangen dikwijls , als zij na- 
melijk niet te diep zijn , op den grond zigtbaar zijn , 
men ziet hen deeze gangen meest maaken als het nat we- 
der is , want , naardien alsdan de wormen naar boven 
kruipen, koomen de Mollen ook hooger in den grond; 
integendeel zullen zij , als het droog weder is en de 
wormen dieper kruipen om de vogtige aarde te zoeken, 
ook dieper wroeten : behalven deeze gangen nu maaken 
zij zig ook holen , van welke zij de aarde langzaamerband 
tot eenen hoop opwerken j deeze hoopen ziet men 
K 3 voor- 
