DER ZOOCtENDE dieren. 155 
Hier omtrent heeft eene zonderlinge omftandigheid 
plaats , die wel verdient vermeld te worden. Wanneer 
men in den zomer eenen dooden Mofop eenen muilen 
grond nederlegt, zal men bevinden dat hij langzaamer- 
hand in den grond zakt, en eindelijk geheel begraaven 
wordt. Lang heeft men zig over dat verfchijnzel ver- 
wonderd zonder 'er de oorzaak van te begrijpen , tot 
men eindelijk bevonden heeft dat de Mollen op dusda. 
nive wijze begraaven worden door eene foort van Tor- 
ren, welke daarvan den naam van doodgraavers of mollen- 
begraaven gekregen hebben. Deeze Torren zal men, 
als men eenen dooden Mol in eenen tuin in den zomer, 
tusfchen de maanden April en Oftober enige uuren op 
den grond laat liggen, als men denzetven opligt, onder 
den Mol in de aarde vinden. Zij zijn van eene oranje 
kleur met zwarte banden over hunne dekfcbilden , en 
graaven den Mot in den grond door de aarde van onder 
denzelven weg te werpen , ten einde hem op te eeten 
en ’er hunne eieren in te leggen, opdat de wormtjens, 
die ’er uit zullen koomen, een gereed voedzel aan dit 
{tinkend aas mogen vinden. Ik moet egter ook aamner» 
ken dat zij andere kleine diertjens insgelijks begraaven, 
doch vooral de Mollen. 
De gemeene Mol wordt door geheel Europa gevon- 
den , doch meest in bebouwde landen , en niet in die 
{treek en daar de grond dor en zandig, rotfig en fteen- 
achtig is ; ook is hij in Noorwegen bijna geheel onbe- 
kend; hij is ook niet te vinden in die Noordfche lan- 
den, daar de grond altijd fterk bevrozen is. Daar zijn 
eg- 
