DER ZOOGENDE DIEREN, 
Ijl 
DE MALAK1CASCHE EGEL. 
De Malakkafche Egel gelijkt zeer veel naar den gemee- 
nen Egel , maar heeft veel langer pennen en hangende 
o oren. Men heeft hem ook wel Malahkasch Stekelvarken 
genoemd; thans egter, nu dit dier wat beter bekend is, 
noemt men het liever Egel. Het is omtrent zoo groot als 
de gemeene Egel ; zijne oogen zijn groot, zijne ooren 
bijna kaal en hangen neder, dat bij den gemeenen Egel 
geen plaats heeft. Teenen en tanden heeft hij als de 
voorige. Het lijf is van boven bezet met regte pennen 
van verfchillende langte, die deels wit en zwart, deels 
wit en rosachtig zijn. Tusfchen de Hekels zijn fijne 
lange borftels; de kop is bedekt met kort hair, en da 
Hekels kootnen flegts tot daar de buik begint. 
In de galblaas van dit dier groeit fomtijds een Heen, 
welke in Indie van groote waarde is en zeer duur ver- 
kogt wordt, gelijk hij ook in Europa voor kostbaar ge- 
houden wordt, fchoon men ’er nu niet meer zoo veel 
werk 7an maakt als over etlijke jaaren ; deeze fteen 
is van de grootte van een knikker tot die van een oc- 
kernoot, langwerpig rond, zeer glad en bleek, groen- 
achtig van kleur ; deeze lleenen worden gemeenlijk ia 
gouden bandjens gezet en hangen aan een goud ketting- 
jen , hetwelk van dienst is in het gebruik. Men laat 
deeze fteenen enigen tijd in een glaasjen water of wijn 
hangen , hetwelk daardoor enige bitterheid verkrijgt „ 
cn dat voor een hartfterkend en tegengiftig middel g@- 
i ’’ hou- 
