200 NATUURLIJKE HISTORïE 
opgevoed , die niet in het water kwam , en die zelfs» 
reeds volwasfen was eer hij water kende ; hij fcheen 
zelfs voor hetzelve te vreezen , maar toen men hem 
eens met geweld in een vijver geftooken had, bevond 
hij zig daar zoo wel bij, dat hij J er niet weder uit zogt 
te gaan, en , als hij los was, zig zeer dikwijls van zelf 
naar het water begaf. 
De Bever is niet vlug op de pooten , maar heeft in- 
tegendeel eenen zwaaren , lompen , gedwongen gang, 
omdat zijne agterde pooten meer ge fc bikt zijn om te 
zwemmen dan om te loopen ; zij zijn langer dan de 
voorde en derzelver voeten zijn ook grooter, waarom 
hij grooter dappen met de agterde pooten doet dan met 
de voorde , hetgeen hem eenen waggelenden gang geeft 
als de ganzen. Vermits, als hij ftil zit, het agterde 
van zijn lijf op den grond rust, en hij zulke breede ag- 
terfte voeten heeft, kan hij gemaklijk opzitten, gelijk 
de inkhoorntjens en de rotten doen; ook zit hij veel op 
zijn agterde, en vat dan met zijne voorde pooten alles 
aan; hij bedient ’er zig van als handen om het eeten in 
zijnen bek te brengen , gelijk de aapen. Hij kan zelfs op 
zijne agterde pooten loopen, fchoon langzaamer dan op 
alle vier, en dit doet hij, als hij met de voorde iets te 
draagen heeft, als hout, gelijk wij in het vervolg zien 
zullen; maar hij kan zeer fnel zwemmen, en hier toe 
gebruikt hij zijne voorde pooten zelden, welke hij, als 
hij zwemt, dlgt onder de kin houdt; hij kan zeer fnel 
onder water duiken, zoo diep als hij wil, en ook we- 
der even fnel boven koomen; maar het is hem onmoge- 
lijk 
