DER ZOOGENDE DIEREN. ÜOI 
lijk langen tijd onder water te blijven , alzoo hij ge- 
noodzaakt is in de lucht adem te haaien. 
Als de Bever flaapt, ligt hij op den rug of den buik 
en zelden als de andere dieren op de zijde; zijn flaap 
is vast. De Bever houdt zig bij een enkel wijfjen , en 
zij paaren in den winter ; na vier maanden krijgt het 
wijfjen in Maart twee jongen, maar zelden nog een of 
twee meer; zij zoogt de jongen aan vier prammen, die 
zij boven aan de borst heeft. De jongen zijn in het 
derde jaar volwasfen ; alsdan verlaaten zij de ouders en 
bouwen een huis voor zigzelven. Men denkt dat de 
Bevers tot vijftien of twintig jaaren loeven. 
Het geluid dat de Bevers maalten en dat zij laaten 
hooren als zij elkanderen bijten, wordt bij dat van een 
fchor varken vergeleken , en dan roepen zij dikwijls 
kar, kar. Zij zijn zeer bevreesd voor menfcben; als 
zij menfchen ontmoeten en hen niet ontwijken kunnen, 
gaan zij op hunne agterfte pooten ftaan, en leggen hun- 
ne voorfte pooten zaamen als of zij om genade baden j 
men zegt zelfs dat zij dan traanen vergieten. 
Het gewoon voedzel van den Bever beftaat in den 
bast van allerleie boomen, vooral van , die , welke aan 
het water groeijen, als van populieren , abeelen, ber- 
ken en wilgen, en in Amerika eeten de Bevers liefst 
dien van een’ boom , welke om die reden de Beverbomn 
genoemd wordt, van esfchen , van den guldenbcom , 
van den lijsterbezieënboom : ook zijn zij verlekkerd 
op het hout dat fasfafias genoemd wordt. In den zo- 
mer voeden zij zig ook met allerleis wortelen, als van 
N $ riet. 
