DER ZOOGENDE DIEREN. SI£ 
maaken ; men doet 'er omftandigheden uit zijne ver- 
beelding bij en , omdat men gaerne aan wonderen ge- 
looft , houdt men die voor waarachtig , welke men zelf 
verzint, welke men meent te zien, of die andere mee- 
nen gezien te hebben. Geen wonder dan ook dat men 
bij de historie van den Bever nog veele fabeltjens ge- 
voegd heeft; ik zal 'er hier enige ter loops van mei. 
dent fchoon ik mij anders voorgefchreven heb in dit 
werk alle diergelijke beuzelingen , waar mede men de 
natuurlijke historie meer ontfierd dan verrijkt heeft, 
onaangeroerd te laaten. Men heeft dan ook gezegd dat 
de bevers eene regeering onder zig hadden, dat zij 
vergaderingen hielden , waarin een hunner voorzitter 
was, dat zij vreemde Bevers, die zij bekoomen kon. 
den , gevangen maakten , en dat zij zig van dezelve be- 
dienden om hunne aarde te draagen , en hun hout te 
fleepen, dat zij deeze vreemde , en de luie Bevers, die 
niet werken wilden , gelijk ook de oude , op den rug 
legden , hen met aarde tusfchen de pooten belaadden , en 
dus voortfleepten , en dat zij , als zij door jagers ver- 
volgd wierden , zig de blaas jens afbeeten, waarin het 
bevergeil vervat is, om den jager te vergenoegen, en 
hem tot medelijden te beweegen, en diergelijke verdigt- 
2 eien meer. — Doch laaten wij aan alle zulke fprook- 
jens geen geloof flaan ; de ingefchapen aandrift, waar- 
door de Bevers genoopt worden zig te verzamelen , en 
op de wijze gelijk ik verhaald heb, hutten te bouwen, 
is verwonderlijk genoeg ; maar laaten wij hun daarom 
geen menschlijk veiftand toefchrijven , laaten wij in 
O 4 acht 
