DER ZOOGENDE DIEREN, 
2ip 
haald; eindelijk zag men het, bij eene zeer hooge ri- 
vier, op gemelden dag , op den (lam van eenen Wil- 
genboom zitten , en fchoot het daar dood; het heugt 
mij ook dat men over enige jaaren eens een jong Bever- 
tjen in een net of in eene fuik op de rivier de Merwe 
gevangen heeft. 
Men vangt de Bevers op allerlcie wijzen , men be- 
loert en fchiet hen, men vangt hen met honden, en met 
allerleie foorten van vallen en (frikken ; deeze vallen 
zet men in de bosfchen , op de paden , door welke men 
weet dat zij loopen ; men doet ’er lfukjens fchors tot 
aas in, en zoo als de Bever dezelve aanraakt, vak hem 
een zwaar hout op den rug, dat hem de ruggegraat ver- 
brijzelt; deeze vallen zet men ook voor den ingang van 
hun huis, en wijl het dan wel eens gebeurd dat de Be- 
ver t’ huis koomende, en een (luk hout in zijn bek 
draagende , met hetzelve op het plankjen van de val 
(loot , en hem dus doet toefpringen , heeft men ge- 
meend dat dit dier verftand genoeg had om op die wijze 
de val te doen toellaan, om J er niet zelf in gevangen te 
worden. Tegens de honden verdedigen zij zig fel met 
hunne fcherpe voortanden ; men heeft gezien dat een 
Bever eenen hond met eene beet een poot bijna afge- 
beten heeft. Als men een Burgt met Bevers gevonden 
heeft , (leekt men hunnen dijk door, en jaagt hen, als 
het water afgelopen is, uit hunne huizen, door dezelve 
aftebreeken , en (laat hen dan gemaklijk met (lokken 
dood; of men zet een net voor hun huis , voor men het 
af breekt, waarin men hen vangt, als zij zoeken te ont- 
vlug- 
