22.8 NATtlUatlJKE HISTORIE 
waarin zij zig onthouden , om bij de hand te zijn als de 
ijs fchotfen koomen , waarop zij de Zee • Otters vangen 
moeten. Als het los ijs nu tegens de oevers gedreven 
en op ïmlknndcren gefchoven is , zoo dat de zee tot op 
enige mijlen afftands van land met die fchotfen bedekt is, 
begecven de jagers zig, met eene foort van holle blok- 
ken met platte plankjens, die omtrent zoo lang zijn als 
een mensch hoog is , maar zeer fmal , en die zij met 
riemen aan hunne voeten binden, op dit los ijs, waar- 
op zij niet durven ftil (laan, maar geftadig met hunne 
voeten moeten trappen , uit vrees van door het ijs te 
zullen zinken; zij zijn gewapend met een mes en eene 
houten knods, en hebben enige honden bij zig, die de 
Otters helpen opfpeuren. Dus toegerust dwaalen zij 
overal op hec ijs herom , zoeken onder en agter de fchot- 
fen naar Otters, en die zij vinden, fiaan zij dood, vil- 
len hen terftond en neemen de vellen mede, terwijl zij 
het vleesch laaten liggen. Men denke niet dat zij maar 
langs de kanten op dit ijs ioopen, neen, zij zijn zoo 
Hout van zeer verre van land in zee te gaan, en zelfs 
fomtijds zoo verre, dat zij het land geheel uit het ge- 
zigt verliezen ; men verbeelde zig daarbij dat de zee 
door den wind en de beweeging, die altoos in dezelve 
plaats heefc, beroerd, dit los ijs met de golven op en 
neder doet gaan , zoo dat de jager dan in de laagte 
daalt, en dan weder door de golf in de hoogte geheven 
wordt, en men zal ijzen van zulk eene vermetelheid, en 
va n zulk een gevaar. Gebeurt het dat ’er ondertus* 
fchen een ilorm of zwaare fneeuwbuiën opkootnen, hoe 
veel 
