DER ZOOÖENDH DIEREN. 
veel wordt dan het gevaar niet nog vergroot ? want de 
jagers, niet voor zig uit kunnende zien , of ’er gaten 
in het ijs zijn, kunnen als dan flegts het fpoor der hon- 
den volgen, en op het geval af voortgaan ; geen won- 
der dan ook dat zij fomtijds in het ijs zinken en ver- 
drinken; deeze jagers moeten naauwkeurig acht geeven 
op den wind; want, als die omloopt, begrijpt men ligt 
dat de losfe fchotfen weder van het land afgedreven 
worden en , zoo zij dan te verre van land zijn om het 
fpoedig te bereiken, worden zij op de fchotfen in volle 
zee gevoerd , daar zij drie , vier , vijf of zes dagen 
omzwerven , tot dat het geluk hun zoo gunftig is dat 
het ijs weder tegens eene kust aangedreven wordt. Als 
deeze onverfchroltken lieden denken dat het ijs niet 
verre zat wegdrijven , laatcn zij zig fomtijds wel met 
opzet van het land medevoeren , omdat ’er als dan veele 
Otters op koomen, hetgeen hun eene goede vangst be- 
looft. Somwijlen egter zijn zij nog gelukkiger met min- 
der moeite en gevaar, want als het ijs tegens den wal 
zit, en ’er ftormbuiën , met fneeuw verzeld , opkoo- 
men , loopen de Otters, niet weetende of zij op het 
ijs of op het land zijn , en door het geruisch van de 
boomen misleid, dat bun als het gedruis van de golven 
voorkoomt , fomtijds het land in , hetgeen den jager 
dan gelegenheid geeft dertig of veertig fluks te vangen, 
en het vleesch zoo wel als de vellen te behouden. 
Hoe kouder en winderiger ook de winters zijn , hoe 
meer zij vangen. 
Ziet daar de Zee - Otter- jagt , zoo als die in den win- 
P 3 
ter 
