23Ö natuurlijke historie 
ter geoefend wordt, en die niemand van ons tot ver- 
maak zou willen bijwoonen. Des zomers vangt men 
die dieren op andere wijzen. Als men hen in hunnen 
flaap op het land of op de klippen kan betrappen , 
doodt men hen gemaklijlt met knodfen of lansfen. 
Vindt men hen flaapende op het water, dan doodt men 
hen uit de fchuiten op dezelfde wijze, of men vervolgt 
hen met twee barken tot dat zij afgemat zijn, want, niet 
lang onder water kunnende blijven , zijn zij wel ge- 
noodzaakt telkens boven te koomen, en worden einde- 
lijk zoo moede , dat zij niet meer kunnen zwemmen. 
Men zet ook op de ondiepe plaatfen in zea netten uit 
om deeze dieren te vangen , waarin zij , ais zij naar 
kreeften en mosfelen zoeken , zig verwarren , en dan 
ligtlijk door de jagers gedood worden. Om hen te he- 
ter in deeze netten te lokken , plaatfen zij ’er houten 
Otters in, die zwart geverwd zijn : de Otter, die, ge- 
lijk ik reeds gezegd heb , niet fcherp ziet , denkende 
dat bet dieren van zijn geflacht zijn , zwemt naar hen 
toe, en verwart zig in de netten : als hij dus gevangen 
is , wordt hij woedend , bijt zigzelven in de pooien ; 
ja, als tnannetjen en wiifjen te zaamen te gelijk gevan- 
gen worden , zullen zij hunne woede op elkanderen uit- 
oefenen , elkaêr de oogen uit krabben , of elkanderen 
verfcheuren. 
Het vleesch van de Zee- Otters wordt gegeeten en 
is veel malfcher en fappïger dan dat der Robben; het 
vleesch van de wijfjens is beter dan dat van de manne- 
tjens, en dat der jonge fmaakt als zuiglammeren. De 
Si- 
