DER ZOOGENDE DIEREN, 
• 2 33 
die ook tot fpijs. Bij gebrek van deeze dieren eet hij 
den bast van willigen; bij eet ook jong gras in bet voor- 
jaar, en men zegt dat hij, als hij grooten honger heeft, 
ook Jammeren aanvalt en vei fcheurt ; als de Oi ter een’ 
visch gevangen heeft , draagt hij hem op het land om 
hem daar op te eeten; men zegt dat bij, als hij visch 
■wil vangen, eerst het water roert, wanneer de vis- 
fchen in de gaten aan de kanten en tusfcben de heen en 
vlugten, daar hij hen gemaklijker kan vangen; dus zou 
hij in vijvers en ftille waters doen, maar in ftroomende 
rivieren zou hij tegens den ftroom op zwemmen , zoo 
dat de visfchen. die met den ftroom af koomen, van 
zelve naar htm toe zwemmen. Als hij in eenen vijver 
koomt, maakt hij 'er eene fchriklijke verwoesting in , 
en bijt veel meer visfchen dood dan hij op eet; de klei- 
ne eet hij geheel en al, maar van de grootc laat hij den 
kop en den ruggegraat liggen , waarom men ook in zijne 
holen hinkende koppen van visfchen vindt. 
Het wijfien van den Rivier- Otter krijgt meer jongen 
dan dat van den Zee -Otter; zij werpt, na negen (of 
twaalf) maanden, drie of vier jongen , en wel in de 
maanden Maart , April of Mcy ; de jonge Ottertjens 
zijn zeer lelijk, en hebben een mismaakt voorkoomen; 
het wijfjen heeft vier borft.-n om hen te zoogen, die 
haar den geheelen buik bedekken ; als zij zes weeken 
of twee maanden oud zijn , verftrooien zij zig reeds en 
gaan hunne eigen kost zoeken. 
De Rivier- Otters vreezen noch de koude, noch de 
warmte, waarom men hen ook in alle landen, daar ri 
P 5 
vie- 
