234 NATUURLIJKE historie 
vieren en mei) en zijn aantreft , fchoon zij nergens ia 
groote menigte bij mal «anderen gevonden worden ; zij 
zijn dan ook door geheel Europa verfpreid , behalven 
in zand woestijnen, en doi re drooge landen ; zij ont- 
wijken de rivieren, die al te veel bevaaren worden, en 
verlasten, gelijk te begrijpen is, ook die, waarin zeer 
weinig visch te vangen is. Men vindt hen ook in Afia 1 , 
gelijk ook in Noord. Amerika, maar men heeft nog gee- 
ne narichten dat hij ook in Afrika zou zijn. In ons va» 
derland bewoont dit dier ook de groote rivieren, maar 
is daar ook niet menigvuldig, terwijl ’er , om de me- 
nigte visch, die hij verilirdt, in de meeste ftreeken 
eene belooning van drie guldens gefield is voor elk die 
eenen Otter vangt; men heeft daarom ook lieden, die, 
vooral des winters , hun werk maaken van de Otter- 
vangst. Men vangt hen in klemmen , die men uitzet 
met aas ’er in van enige visfchen; het gebeurt fomtijds 
dat de Otter, in de klem geraakt zijnde, zigzclven de 
poot afbijt om vrij te koomen, doch dan moet hij egter 
om hals geraaken , wijl hij niet goed meer kan zwem- 
men. De Otter jagers gaan des winters ook met hon- 
den op de Otter jagt; wanneer zij aan het ïndrukzel 
van hunne pooien of aan hunne vuiligheden befpeursn 
dat in zekere kreeken en grienten Otters verkeeren , be« 
geeven zij zig met hunne hon Jen bij laag water daar- 
naar toe; de honden , die zeer vinnig tegens die die- 
ren zijn, fnuffelen langs de kanten van het ijs dat hol 
ügt en beginnen , zoo dra zij ruiken dat ’er een Otter 
cnder verfcho'en ligt, te blaffen. De jager laat hen den 
Ot- 
