238 NATUURLIJKE historie 
Nu trekt men den Otter aan den band voort, terwijl 
men telkens roept kom kier, of hier , en dit zoo dik- 
wijls tot dat bij op het woord hier gehoorzaam van zelf 
volgt; wanneer hij zoo verreis, {leekt men zijne hand 
in den halsband en trekt dien toe, waardoor men den 
Otter zal doen gaapen ; als hij den bek open hesfc , 
houdt men hem het befchieven werktuig voor den neus, 
en roept geduurig rat aan; als hij het laat vallen , nood- 
zaakt men hem weder door het toe trekken van den 
halsband het te vatten , telkens de woerden vat aan 
herhaalende ; wanneer hij gewoon is het te blijven 
vasthouden , leert men hem hetzelve ook weder op het 
bevel van laat ios , overtegeeven ; hetgeen men doet 
door hem telkens op dezelfde wijze te dwingen zijnen 
bek te openen ; op deeze wijs gaat men voort zoo lang 
tot de Otter , op het eerfle gebod , het in zijn bek 
neenu en weder los Iaat. Wanneer men enigen tijd op 
deeze wijze voortgegaan is den Otter te leeren , krijgt 
men hem welhaast zoo verre dat hij eenen zakdoek of 
handfehoen aanbrengt , en wanneer hij zulks gewillig 
doet, werpt men hem het een of ander toe dat hij gaer- 
ne eet, maar dwingt hem met den halsband dat hij het- 
zelve weder brenge. 
Ais de Otter nu zoo verre geleerd is dat hij zijn mee- 
Iter alles weder brengt wat hij hem toefmijt , brengt 
hij hem naar een helder , niet al te diep water , en 
neemt enige kleine, doode , en enige redenlijk groote 
leevende visfehen mee zig. Eerst werpt men ’er de doo- 
den in, die hij zonder enigen twijfel zeer gewillig op 
zal 
