tm 
NATUURLIJKE HISTORIE 
dezelve omtetrekken ; koomen zij aan eenen muur, die 
om een veld ftant en zoo fteil is, dat zij 'er niet tegen 
opkunnen klauteren, of aan groote lleenen, dan moe- 
ten zij wel voor dezelve wijken; maar zij trekken die 
dan ook flegts om en zetten vervolgens hunnen weg in 
dezelfde ftreek verder voort. Indien hun een msnsch * 
in den weg koomt, dan zullen zij niet voor hem wij- 
ke, maar tragten tusfchen zijne beenen doorteloopen 
of, gelukt dat niet , dan zetten zij zig op hunne agterfte 
pooten , en verweeren zig; men zegt dat de wijfjens, 
die onder weg jongen werpen, dezelve in den bek en 
op den rug met zig neemen ; eindelijk koomen zij aan de 
zee , waarin veele zig begeeven en daar zij een tijd 
]ang voortzwemmen tot zij ten laatften verdrinken. On- 
dertusfchen zijn ’er veele die zoo verre niet koomen; 
want fommige geraaken door verfchiliende toevallen, 
die hun op hunne reis bejegenen, om hals , andere wor- 
den eene prooi der beeren, wolven, vosfen, bontfems, 
marters, veelvraaten , hermelijnen, wezelen en roof- 
vogelen, die hen in menigte natrekken, gelijk ook van 
de honden. Andere verftrooijen zig van den hoop af en 
■brengen den winter in eenzaamheid door. In den vol- 
genden zomer trekken de overgeblevene op dezelfde wij- 
ze weder naar het gebergte , maar zij zijn dan zoo fterk 
verminderd dat ’er van de honderd naauwlijks een te- 
ruggaat , zoo dat men hunnen terugtocht zelden be- 
merkt. 
Dat de landbouwer met fchrik den tocht van deeze 
diei en aan ziet koomen kan men ligt begrijpen, wijl zij 
het 
