DER ZOOGENDE DIEREN. 379 
die Hamfters, welke men in- kamers hield, niet ver- 
ftijfden, fcboon het vroor; hiertoe is bet ook nood- 
zaaklijk dat zij van de buitenlucht afgefloten zijn; ook 
zullen zij , als men hen opgraaft en aan de op en lucht 
blootftelt, binnen weinige uuren ontwaaken. Als zij 
in het voorjaar ontwaaken , verteeren zij eerst bunnen 
voorraad onder den grond; als die opgeteerd is, koo- 
men zij voor den dag en gaan zig welhaast eene nieuwe 
wooning bereiden. 
De Hamfter is een zeer kwaadaartig dier en, als hij 
de grootte van den Tijger had , zou hij nog meer dan 
deeze te vreezen zijn en hem in woede nog te boven 
gaan; hij is altoos verhit op het vegten en wordt zoo 
woedend als hij een ander dier ziet, dat hem te na 
koomt, dat hij het terftond aanvalt, zonder te vreezen, 
hoe groot het ook zijn mag ; hij zal zig eer met ftokken 
laaten dood flaan dan dat hij enigzints toegeeven of wij- 
ken zoude. Als hij een mensch bij de hand of elders 
gevat heeft , moet men hem dooden om zig van hem te 
ontflaan. Als hij met voile zakken gelaaden naar huis 
keert, kan men hem, als men hem verrascht, veilig 
vatten, wijl hij dan niet bijten kan; maar als hij zijnen 
vijand hetzij eenen hond , een anderen Hamfter of enig 
ander dier tijds genoeg gewaar wordt, ledigt hij zijne 
zakken, dan blaast hij zijne wangen- zakken op, klap- 
pert van gramfehap met de tanden , zet zig op zijne ag- 
terfte pooten en fpringt dus op zijnen vijand los , dien 
hij, als hij wijkt, nahuppelt. Zoo hij zijn fprong wel 
neemt, vat hij zijnen vijand met de tanden en laat nier 
S 4 we« 
