DER ZOOGENDE DIEREN* 2$p 
Biet met ijs bedekt zijn en die in bet gantfche jaar maar 
omtrent zes weeken vrij van fneeuw 2ijn. 
Van deeze dieren onthoudt zig altijd eene menigte 
bij malkanderen, die een gezin uitmaaken; overal vindt 
men daar in den grond gaten , holen en gangen, bijzon- 
derlijk onder kleine fleenhoopen; deeze gangen loopen 
op- en nederwaarts en flingeren heen en weder ; dit nu 
zijn flegts hunne zomer -holen, die overal even wijd 
zijn en niet diep onder den grond door loopen; zij die- 
nen hun om des zomers in te flaapen en te fchuilen, 
en, als ’er onraad koomt, te vlugten; doch in den win- 
ter hebben zij andere holen, welke in de Natuurlijke 
Hiftone van den Marmot eene bijzondere befchrijving 
verdienen. 
Schoon de Marmot op de hooge bergen, daar hij 
woont, bijna altijd in fneeuw en ijs verkeert, wordt hij 
egter door de koude van den aannadeienden winter ver- 
doofd en valt in eenen diepen flaap, waarin hij van het 
begin van Ottober of enige dagen vroeger tot de maand 
April en dus vijf volle maanden en fomtijds vijf en eene 
halve of zes maanden geheei gevoelloos, zonder teeeten 
of te drinken, doorbrengt; ja het is waarfchijnlijk dat di* 
Mormeldieren , welke ik gezegd heb dat op de Savooi- 
fche ijsbergen op afgezonderde klippen huishouden, 
ten minflen tien maanden van het jaar flaapen en dm 
maar een klein gedeelte van hunnen leeftijd waakende 
doorbrengen; bij verzamelt dan ook geenen voorraad 
voor den winter, wijl zijn inftinft hem leert dat hij 
dien niet nodig zal hebben, maar maakt zig een ge mak- 
II. Dzül, T lijk 
