DER ZOOMENDE DIEREN.' £pj 
zij noodwendig met hunne ruggen tegens de aarde fchuu- 
ren; want zij zijn naauwlijks wijder dan dat men ’er de 
vuist in kan krijgen. 
Het hol dat zij graaven moet niet altijd eveneens van 
gedaante en van rigting zijn, wijl de Marmotten -graa- 
vers in de befchrijving, die zij van hunne holen gee- 
ven, zeer veel veifchillen, en geen wonder, want in 
eenen grond graaven.de, die fteen- en rotsachtig is, moe- 
ten zij dikwijls belemmeringen van ileenen in den grond 
ontmoeten, waarnaa zij hun werk moeten rigten; fom- 
mige befchrijven hun winterhol in de gedaante van 
een Y, waarvan de voet de galerij is, waarin zij te 
ilaapen liggen, en de twee takken de pijpen, die naar bui- 
ten loopen, doch die niet naast, maar boven elkanderen 
zijn, en waarvan de bovenfte tot uitgang zou dienen, 
en de onderfte die fchuinsch naar beneden op het hangen 
van den berg zou loopen om hunne vuiligheden kwijt 
te worden; ik denk egter dat zulk een hol geen winter- 
hol zal geweest zijn; het winterhol heeft maar eenen 
uitgang, dien zij, als zij in hunnen winter -ilaap zul- 
len vervallen, zeer vast en digt toeftoppen. Iemand, 
die zelf dikwijls Marmotten in hun winterhol opgegraa» 
ven heeft en dus wel kan weeten hoe het gebouwd is , 
geeft ’er deeze tekening van : 
