2P4 watuurlijke historie 
door (leenen of rotfen gefluit worden. Men merkt ook 
op dat , fchoon zij zoo eene groote ruimte onder de 
aarde uitgraaven, egter geene hoopen aarde voor hun 
hol liggen ; zij verftaan de konst om de losgekrabde 
aarde gelijkmaatig te verdeelen en vast te kloppen, zoo 
dat hunne onderaardfche gangen geheel glad en bijna 
als gewelfd fchijnen en tegens het initorten verzeekerd 
zijn. Zij maaken niet elkjaar een nieuw winter -hol; 
zij draagen ilegts het oude hooi uit en versch hooi in 
de plaats. 
Als men hen met voorzigtigheid opgraaft, dat is, als 
het reeds wat koud is en als men den ingang der ont- 
dekte pijpen zoo goed mogelijk gefloten houdt, vindt 
men deeze diertjens flaapende en kan hen dus medenee- 
men; brengt men hen op eene warme plaats of legt men 
hen in de zon, dan beginnen zij binnen weinige minuu- 
ten te fnorken en zig al buitelende heen en weder te be. 
weegen; als men hen in eene warme kamer houdt, kan 
men hen den gantfcben winter wakker houden; maar 
als zij in eene koude kamer zijn , maaken zij zig des 
winters een bed van alles wat zij bijeen kunnen fleepen 
en leggen zig daarop neder. 
Het voedzel van den Marmot beftaat uit kruiden en 
wortelen, vooral uit het tederfte en fchoon fte gras en 
eene foort van water - kervel; bezieën of' vrugten groei- 
jen 'er niet op de plaatfen daar zij gevonden worden; 
tammen Marmotten kan men allerleie fpijzen te eeten 
geeven , vleesch, brood, fruit, groenten, wortelen. 
Kool, kevers, fpringhaanen ; vooral zijn deeze verlek- 
kerd 
