DER ZOO GEN DE DIEREN.' 
'95 
kerd op melk en boter; de melk is ook het eenigst vogt 
dat hun fmaakt , zij drinken maar zelden water en wijn 
willen zij in het geheel niet proeven. Daar was iemand 
die twee Marmotten had , welke den winter in eene kou- 
de kamer op een nest van oude vodden doorbragten; 
toen men in hst voorjaar naar hen gong zien, was de 
een geheel ontwaakt en had den anderen van honger en 
gebrek aan ander voedzei bijna geheel opgevreteu ; hier 
uit moet men egter niet beiluiten dat de Marmotten 
vleescbeetende dieren zijn, alzoo dit flegts uit nood ge- 
fchied is. Als zij eeten , zitten zij op hun agterfte als 
de inkhoorntjens. 
De Marmot geeft , als hij fpeelt of als men hem lief- 
koost, een mormelend geluid (waarvan men hem den 
naarn van Mormeldier gegeeven heeft;) maar als men 
hem tergt of vrees aanjaagt, maakt hij, door eene foort 
van geblaas, zulk een fterk en doordringend gepiep, dat 
het in de ooien krast. Als zij zullen gaan graaven, 
gaan zij op hunne agterfte pooten ftaan, kijken eerst 
overal in de rondte en zetten eene fchildwagc uit; de 
eerfte, die onraad gewaar wordt, geeft dat piepend ge- 
luid, waarop alle de andere met hetzelfde gepiep and- 
woorden, en de vlugt neemen; uit het getal van deeze 
piepingen nu weeten de jagers aanftonds hoe veele ’er 
daar bij malkanderen zijn. Zij hebben een fcherp gezigt. 
Zij zijn geene andere foorten van dieren vijandig; als 
zij door andere vervolgd worden , veranderen zij , 0 m 
gerust te leeven, van woonplaats en trekken van den 
«enen berg op den anderen , daar zij zig dan eene ge- 
T 4 heel 
