der zoogende dieren. 
2 97 
die dieren aan den ingang van hunne holen ; fommige 
zijn zoo ingerigt, dat de Marmot, als hij het houtjen 
wegftoot door een zwaaren plank, die hem op het lijf 
valt, gedood wordt; maar andere zijn ijzeren fprenkels 
waarin zij vast geraaken. Wanneer een met de pooten 
in zoodanig een fprenkel vast zit, maakt hij zulk een 
erbarmelijk gefchreeuw en gejammer, dat hij allen den an- 
deren een fcbrik aanjaagt, zoo dat zij alle verhuizen. 
De beste wijze van deeza dieren te vangen is dezelve 
geduurende hunnen winter- flaap uittegraaven ; dan ge- 
voelen die dieren naauwlijks hunnen dood, en men kan 
hen ook leevende medeneemen; in dien tijd kan men 
hun vleesch ook best door rooken en zouten goed hou- 
den; want de Marmotten worden door de bewooners 
van de valeien in die gebergten gegeeten; veele houden 
hun vleesch voor een fmaaklijk geregt, andere vinden 
het weder geene lekkernij, en zeggen dat het geil en 
vetachtig is ; het is zeeker dat zij in het begin van den 
winter zeer vet zijn ; het vleesch heeft eene bijzondere 
cnaangenaame fmaak, die het door wasfchen, rooken 
en zouten verliest; men kookt ook een fop van hun 
Vleesch, dat wit van kleur is. Het vet gebruikt men 
in- en uitwendig om pijnen te ftillen ; ook gebruiken 
het de boeren om de uiers van de koeijen te befmeeren 
als ’er verhardingen koomen; het versch afgetrokken 
vel wordt door hen met de vette zijde op den rug ge- 
legd van iemand die pijn in denzelven heeft, ook wordt 
het vet in Jampen gebrand; van de huid maakt men bon- 
te veeringen voor pelfcn en moffen. 
