DBR ZOÖÖENDE DIEREN. JÖI 
liggen maar enige fpannen diep onder den grond, dóch 
die der wijfjens dieper dan die der mannetjens; deeze 
holen zijn flegts een' voet wijd, langwerpig rond, ge- 
welfd en met droog gras gevoerd en zij hebben maar 
eenen ingang, fcboon zij nog verfcheiden r ix ten heb- 
ben, die zig gintsch en herwaarts uitftrekken; tegens 
den winter maakt hij dit gat toe, graaft zig eenen ande- 
ren gang tot digt aan de oppervlakte van den grond en 
legt zig dan tot zijnen winter -flaap, in welken hij als 
de Marmot den winter doorbrengt ; als de warmte vaii 
het voorjaar koomt, graaft hij dien bovenden gang doof 
en koomt uit den grond te voorfchijn. 
Het voedzel van den Sifel is koren, haver, erweten* 
lijnzaad, kennipzaad, kruiden, bezieën , wortelen ea 
jonge muizen en vogeltjens , dat zij alles in hunne ga- 
ten indraagen, om, als het te koud of te regenacbog 
is om uit te gaan, zig daar mede te voeden; bij fcboon 
weder wandelen zij den geheelen dag rond , zoeken voed- 
zel en, als zij onraad verneemen, waarfchuuwt deeen- 
den anderen door een gepiep, Waarop zij alle in hun- 
ne holen vlugten; zij worden zeer ligt tam gemaakt; 
zij neemen de fpijzen die men hun geeft, als het groo- 
te (lukken zijn, met de voorpooten aan en gaan op hun- 
ne agterpooten zitten om die opteknaagen; als zij ge- 
geeten hebben, wasfchen zij zig zeer aardig; zij loopen 
al huppelende, fluipen door alle gaten, waardoor zij 
flegts hunnen kop kunnen fteeken en flaapen op hunne 
agterile pooten zittende; het geluid, dat zij maaken is 
een zeer fcherp gefluit; maar het is zonderling dut daar- 
in 
