2 o 6 NATUURLIJKE historie 
nog een dakjen, dat puntig toeloopt , waar langs de re- 
gen kan afdruipen en dat hen voor de vogtjgbeid be- 
fchut; zij betrekken egter ook wel verlaaten nesten van 
wilde duiven en andere vogelen. 
De Inkhoornen leeven van vrugten, amandelen, oc . 
ter- en hazelnooten, eikelen, beuken -pitten, pijnboom- 
appelen; de vrugten eeten zij meest maar ten halven, 
maar haaien J er de pitten uit, die hun liever zijn. Zij 
kunnen met hunne fcherpe tanden de hardde nooten , 
amandelen en fteenen van vrugten doorknaagen; als 
men hen in huis houdt , gewennen zij zig wel aan ge- 
kookte fpijze, maar als dan groeijen hunne fnijdtanden, 
die met meer door dat knaagen afgefleten worden , fom- 
tij s (met altijd) tot eene ontzagchelijke lengte uit 
en bek , zoo dat zij die dan niet meer tot knaagen ge- 
bruiken kunnen. Va» deeze vrugten, zanden, pitten 
en eikelen nu verzamelen de Inkhoorns zig eene menig, 
te voorraad voor den winter, vermits zij des winters 
met verdooven of ilaapen, en verftoppen dien in de 
gaten en holen van de boomen ; in Siberie en Lapland 
verzamelen zij ook alierleie aard- zwammen, waarop zij 
zeer verzot zijn; dus doen ook de tamme, zij draagen 
dat zij niet opeeten kunnen weg en floppen het in hoek- 
jens en gaten om het te bewaaren. Zij drinken weinig, 
maar likken den daauw op en in den winter gebruiken 
zij liever fneeuw dan water. Hunne flem is een zeer 
ichel doordringend gefchreeuw, dat men geduurende 
zomerfche nagten in de bosfchen van hun hoort; ook 
grommen zij met eenen gefloten mond, als zij getergd 
4rrAH<l AM 
