308 NATUURLIJKE HISTURIS 
O , 
nen flaert over het lighaam geflaagen. £if zijn ïn hef 
wild zeer fchuuw; men kan hen egter zeer tam maa- 
kén, zoo dat zij koomen als zij geroepen worden en 
hunnen meefter voor in den rok of den zak kruipen, ter- 
wijl zij, ais zij weggeloopen zijn, wéér naar het huis daar 
zij aan gewoon zijn keeren en hun hokjen wei weeten 
te vinden ; zij zouden dan ook aardige diertjens zijn om 
in huis los te laaten loopen, zoo zij niet alle meubiien 
en houtwerken befchadigden door dezelve afteknaagen; 
zij zullen zelfs in korten tijd een gat bijten in deuren 
van kasten , in welke zij gaerne in en uit willen loopen. 
Zij zijn dan in dit opzigt te fchadel ijk en moeten aan 
kettingjens gehouden worden ; men zet hen ook wel in 
hokjens van ijzer traliewerk, aan welke men een draai- 
kooitjen voegt, in welk deeze levendige en werkzaame 
diertjens hun tijdverdrijf dan kunnen vinden. In hun. 
ne jongheid zulten zij niet bijten, maar als zij oud wor- 
den, worden zij fomtijcis kwaad aan ig. Zij zijn geenen 
anderen dieren vijandig als de vogeltjens , die zij fom- 
tijds grijpen, maar worden zelve door de Marters ge- 
vangen. 
De Inkhoorns worden door de jagers met den fnap- 
haan gefchoten, of als zij het vel niet befchadigen wil- 
len, ook wei met platte pijltjens, doch zij zijn niet 
gemaklijk te fchieten, wijl zij zig, als men op hen aan- 
legt, telkens zeer vlug agter de takken weeten te ver - 
fchuilen; men vangt hen ook in wallen en ftrikken; 
men zet een ftok tegens een boom, en bindt aan hef 
boveneind een ilrik , waarin een lokaas is; de Inkhoorn 
klimt 
