DER ZO0GENDE DIEREN, 
klimt langs den ftok op om het aas te vatten en geraakt 
dus in den ftrik verward. In Rusland zijn ’er zoo vee- 
le dat menige jager eiken winter duizend vellen levert, 
zonder dat men nogtans merken kan dat zij verminde- 
ren. Men gebruikt hen tot fpijs, fchoon hun vleesch 
wat zoetachtig fmaakt, is het egter niec onaangenaam. 
Het vel van deezen Europifchen Inkhoorn is van wei- 
nig waarde; van veel meer tvaarde is de winter vagt 
van de Rusfifche en Siberifche, vooral van de graau- 
we, dat graaumvirk genoemd wordt, maar de vellen 
van de witachdge worden bij de Cbineezen zeer geacht; 
het hair uit den ftaert wordt tot pinfeelen gebruikt. 
Van de veele veiTcheidene foorten van Inkhoornen , 
welke men kent, zgl ik nog twee befchrijven en afbeel- 
den. 
DE AMERIKA ANSCHE ZWARTE 
INKHOORN. 
(PI. XVIII, Fig. I.) 
Deeze Inkhoorn is iets grooter dan degemeene; maar 
zijne ooren zijn zonder hair- pinfeelen; hij is zwart, 
maar bij fommige is de neus en de punt van den ftaert 
wit, terwijl hijalseeu witten ringotn den hals heeft; de 
ftaert is korter dan bij den gra.iuwen, Zij hebben dezelf- 
de huishouding en levenswijs als de graauwe Inkhoorn, 
V 3 dis 
