DER ZOOGENDE DIEREN. 331 
vleesch , maar leeven alleen van gras en kruiden. Het 
wijfjen heeft een’ zak of buidel aan den buik, waarin 
het zijn jong bergt, even gelijk wij zulks bij de Bui- 
deldieren gezien hebben. De Kangaroo is dan een bui- 
deldier. De huishouding van deeze dieren in het wild 
is nog niet volkoomen bekend , dan naardien men eeni- 
ge mannetjens en wijfjens levendig naar Engeland heeft 
ovefgebragt, heeft men gelegenheid gehad deeze dieren 
wat naauwkeuriger waarteneemen. Zij hebben zelfs in 
dat land, dat zoo verre van hun geboorte- land af ligt, 
jongen geteeld; men heeft dan ook acht gegeeven, 
wanneer en hoe de jonge diertjes in den zak aan de te- 
pels koomen en men heeft bevonden dat het wijfjen 
haar lighaam zoodanig kromt, dat de jongen bij de ge- 
boorte onmiddelijk in de beurs vallen, daar zij zig aan 
de tepels hechten. Dit nu heldert grootlijks op het- 
geen ik omtrent de geboorte van de Buideldieren in de 
befcbrijving van den Oposfutn bladz. 132 in twijfel ge- 
laaten heb, omdat deeze waarneemingen toen nog niet 
bekend waren; want het is zeer waarfchijnlijk , fchoon 
niet volkoomen zeeker, dat dit bij de andere Buidel- 
dieren eveneens als bij den Kangaroo zal toegaan. 
De Kangaroo heeft twee tepels, zoo dat het waar- 
fchijnlijk is dat hij maar een of twee jongen te gelijk 
krijgt. 
Het dier is zeer goed om gegeeten te worden ; het 
vleesch van de jonge ftnaakt veel naar kalfsvlaesch. 
