DER ZOOGENDE DIEREN. 335 
pitten en fchil agter te laaten. Zij weigeren ook het 
raauwe vleesch niet en eeten gaerne de ingewanden van 
vogelen; als zij bij elkandcren opgefloten worden, val- 
len zij elkanderen aan en vreeten van de geene die ge- 
dood worden de oogcn en de hersfenen ; hun eeten grij- 
pen zij met de voor - pooten en brengen het daar mede in 
hunnen bek , terwijl zij op hunne hurken zitten. Zij 
drinken nooit. Zij verzamelen geen’ voorraad, wijl zij 
den geheelen winter door flaapen. 
Deeze diertjens werpen meer dan eenmaal jongen in 
bet jaar , doch men kan ' niet vast bepaalen hoe veel; 
het getal zal egter niet genoeg zijn, wijl de wijfjens 
agt borften hebben. Zij kunnen ligt getemd worden; 
doch liggen bij dag altoos ftil, in een hoekjen; als men 
hen ftoort, (lellen zij zig op hunne agterpooten eni- 
germaate te weer, zij geeven een geluid als eene jonge 
kat, en a-ls zij boos zijn knorren zij; zij worden in het 
•wild van de kleine roofdieren gevangen; 2ij worden 
ook door de menfchen gegeeten; de Kalnïukken, Tar- 
taaren en Mogollen zijn ’er groote liefhebbers van; de 
Mongolifche jongens verftaan zig zeer wel op deeze 
jagt, weeten hunne bewoonde holen zeer wel van de 
onbewoonde te onderfcbeiden en de diertjens uitte- 
graaven , of door het ingieten van water te noodzaaken 
voor den dag te koomen. De huid is te dun om tot 
bontwerk te kunnen dienen. 
De Springhaas woont in Arabie , Syrië, Circasfie, 
perfie , Indie, Tartarije, Siberie en zelfs in China en 
is dus zeer verre verfpreid. 
p s 
