343 
DER EO O GEN DE DIEREN. 
_ n jij ,j e fchors der boomen, doch aan linden- en elzen 
Vullen zij niet raaken. Als zij in de moestuinen koo- 
ien, eeten zij kool en allerhande moes- groenten; en 
des winters en ook wel des zomers knaagen zij den 
b a<t van de jonge vrugtboomen af ; vooral heb ik tot 
miine fchade geleerd dat zij zeer graag zijn naar den 
bast van goud- pipptngeu boomen, die zij onder ande- 
re jonge appelen - en andere vrugtboomen uitkoozen en 
bij voorkeur afknaagden in een tuin, dien ik pas had 
laaten planten, waardoor zij mij verfcheiden fraaie boo- 
mën geheel bedorven. Ik beproefde verfcheiden midde- 
len om hen van dezelve aftehouden en trof eindelijk een 
dat van zulk eene goede uitwerking was dat de Haazen 
zcdei t nooit meer aan mijne boomen raakten , en dat ik 
hier zal opgeeven tot dienst van andere, welke in het 
zelfde geval mogten zijn als ik, en welken dit wcrk- 
jen in de handen mogt vallen, het mij voorzeeker zul- 
len dank wijten- Weetende dat de Haazen vijanden 
zijn van Hinkende dingen beftreek ik mijne boomen met 
•traan en , om te m raken dat de traan beter daar aan 
hielden wat meer lijvigheid zou hebben, mengde ik er 
•eene gemeene verw-ftof onder, die men bruinrood 
noemt. Naderhand bevond ik dat hec zelfs niet eens 
nodig was mijne boomen te befmeeren, en dat het ge- 
noeg was eene boomftaak met traan befmeerd , in den 
herfst, wanneer de Haazen in de tuinen koomen, langs 
mijne leiboomen te binden , waardoor zij volkoomen 
yan de boomen afgehouden wierden. 
Wijl de Haas fomtijds eene beweeging met den mond 
¥4 en 
