DER ZOOGENDE DIEREN.' 353 
2èn zijn beter en malfcher dan de oude; ook worden 
de Haazen die in diepe bosfcben ieeven voor zoo goed 
niet gehouden als die, welke op heiden of hooge droo- 
ge gronden verkeeren en die, welke in nioerasfen, wei- 
den en laage landen gevangen wörden, welke laatfte 
men gewoonlijk grasbuiken noemt, zijn flegt, maar de 
flegtfte van alle zijn die welke men in huis of in hskken 
met groenten opgevoed heeft. Het vleesdi van den 
Haas is den Jooden en Mahometaanen door hunne gods> 
dienftige wetten verbooden. 
Van het vel van den Haas bereidt men een zeer 
goed bont , vooral van de witte Haazen en het hair 
wordt zeer veel door de hoeden- maakers tot het maa- 
ken van hoeden gebezigd, waarin het onder het hair 
van de Bevers vermengd wordt. In Zweden maakt men 
van het kort wit hair, dat op het lijf der Haazen zit, 
eene ftoffe , die men vilt noemt ; dat men met recht 
vlooijemetten zoude kunnen noemen ; want de inwooners 
van Dalecartie hebben het gemeen gebruik van een lap 
van dit vilt onder hun hemd op hun bloot Iigbaam te 
draagen, waarin dan dé vlooien kruipen, en dus ge- 
maklijk gevangen worden. 
Daar zijn nog wel enige andere foorten van Haa- 
zen, als de Amerikuanfche de Rusiifche die Tolaï ge- 
noemd wordt en de Fiscachos, die een ftaert als de vos 
heeft, doch naardien zij, vooral de twee eerfle in ge- 
daante en levenswijs zeer weinig van den gemeenen 
Haas verfcbiilen, zal ik tot het Konijn overgaan. 
t£ t 
II. De kl. 
7 , 
