DER ZOOGENDE DIEREN^ 3 
Van dit herkaauwen heb ik reeds met een woord 
gefprooken in mijne Verhandeling over de Zoogende 
Dieren in het algemeen ( *) ; maar ik zal thans , aan de 
befchrijving van de dieren > welke herkaauwen , gekoo- 
men zijnde, tragten mijnen leezeren met weinig woor- 
den een algemeen denkbeeld van deeze bijzondere eigen- 
fchap deezer dieren te geeven. 
De dieren , welke 'niet herkaauwen , kaauwen , als 
zijgraazen, hun voedzel eer zij het doorflikken; zij ver- 
maalen bet met hunne tanden en kiezen en mengen dan 
hun fpeekzel ’er onder, waarmede zij het inzwelgen.; 
dit doorgeflikt mengzel daalt neder in de maag , daar 
’er weder andere fappen bijkoomen en daar het verder 
verteerd wordt , waarna de groffte deelen, die niet 
tot voedzel van het dier dienen kunnen, en dus niet ia 
het lighaam behoeven te blijven , in de darmen over- 
gaan en vervolgens uitgeworpen worden; geheel anders 
gaat de fpijsverteering toe bij da herkaauwende dieren : 
deeze dieren hebben, in plaats van eene enkele maag, 
eene vier dubbele maag of wel vier maagen ; de flok* 
darm of de keel koomt in de drie eerfte maagen uit, 
die ook alle met malkanderen gemeenfchap hebben t 
maar loopt niet uit in de vierde maag. Een dier dat 
herkaauwt eet zijn gras, hooi of bladeren zeer fchiel ijk 
op en flikt die door, zonder die te kaauwen; dit inge- 
flikt voedzel koomt dan in de eerfte maag , die de groot- 
fte 
A 2 
(*) Zie I Deel, bUdz. M. 
