io natuurlijke historie 
zoo dat zij gemaklijk een prooi van de verfcheurende dieren 
zouden moeten worden , zoo zij niet , gelukkig voor 
fcun, in dorre woeftijnen woonden, en zig aldaar on- 
derhouden konden, da3r geene leeuwen, tijgers, wol- 
ven O; andere verfcheurende dieren verkeeren en daar 
ook geen wild is, dat hen derwaarts henen zou kun- 
nen lokken. 
Het vvijfjen van den Dromedaris en den Kemel 
Brengt, na bijna een jaar zwanger geweest te zijn , een 
enkel jong ter waereld , gelijk alle groote dieren maar 
een jong ter waereld brengen ; zij zoogt het uit vier 
tepels , die tusfchen haare agterfte pooten geplaatst zijn 
twee jaaren lang. 
Men voedt de jonge Kameeltjens op tot het gebruik, 
waartoe men hen voornaamlijk beftemt , het zij tot 
draag - kamelen , om zwaare lasten te kunnen draagen, 
of tot post- kameelen , die fnel moeten kunnen loopen, 
om te post te rijden. Men leert hen van jongs of aan 
öonger en dorst lijden, en dit is ook noodzaaklijlt , al- 
zoo men met die dieren voornamelijk door wildernisfeti 
en zand - woeftijnen trekt, waarin men fomtijds veela 
dagen lang geene graskruiden , heesters , boomen , of wa- 
ter vindt. Men legt dan de jonge kameeltjens op bun- 
nen buik met de vier pooten onder het lijf geboogeo 
en houdt hen veertien dagen in dat postuur om ’er 
hen aan te gewennen; en men legt een kleed over hun 
lijf en op het eind dat op den grond fleept legt men 
zwaare fteenen, op dat zij niet zouden opftaan; men be- 
laadt hen vervolgens met eenen vrij zwaaren last , en 
ver- 
% 
