D’ÊR. ZOOGENDE DIEREN. 
s«9 
lööpt, de boog los gaat en hetzelve door de pijl geraaki 
Wordt; andere vangen het in vallen. De Tunguzen 
fehieten het met hunne boogen ; zij weeten met eeü 
blad van een berkenboom, dat zij tusfchen de lippen 
houden , het geblaat van de jongen zoo we! nateboot- 
fen , dat zij daardoor de wijfjsns en de oude inanne- 
tjens naar zig lokken , die den jager op dat geluid na- 
deren; maar fomtijds koomen ’er ook beeren, wolven 
of vosfen op af, die denkende dat daar buit voor 
hun te behaaien is, zig eensklaps aan den jager vertoo- 
nen. 
Het Muskus .dier wordt in Siberie voor flegt wild 
gehouden; men fmijt het vlee?ch veelal weg; zij wor- 
den egter gegeeten; maar het vleescb heeft een' ftank, 
dien men met azijn en door het Iterk te weeken ’er af 
moet laaten trekken; het vleesch van de onvolwasfene 
is malsch en fmaaklijk. De vellen gebruikt men om ’er 
mutfen en klederen van te maaken; men kan het tot een 
zeer zagt dun zeem - leer bereiden. De (lag - tanden van 
het tnannetjen worden als elzen gebruikt om zakken te 
naaien ; doch het voornaamfte voordeel dat de jagt van 
dit diertjen crplevert beftaat in het beursjen met Mus- 
kus dat, gelijk ik gezegd heb, in de mannetjens alleen 
gevonden wordt; zij fnijden het uit en verkoopen die 
beursjens tot vrij hoogen prijs. De reuk van die ver- 
fehe onvervalschie Muskus is zoo fterk, dat zij bijna 
onverdraaglijk is en dengeenen, die haar aan den neus 
brengt, het bloed daar uit doet fpringen. Doch de gre- 
tigheid naar winst heeft allerhande bedrieglijke midde- 
len 
