NATUURLIJKE HISTORIE 
om de honden te misleiden ; het loopt dikwijls twee of 
drie maaien over zijn eigen fpoor been en weder, het 
zoekt andere herten optejaagen om ds honden van Hert 
te doen verwisfelen en dan loopt het eensklaps verre 
weg, of fpringt op zijde, verbergt zig en gaat op den 
buik leggen. Als dit gebeurt, verliezen de honden het 
fpoor , men keert terug , men zoekt en , als men het 
niet vindt, begint men het bosch , daar het gebleven is, 
op nieuw te doorfnuffelen om het weder op tejaagen; 
vindt men het ’er niet, dan oordeelt men dat het weg- 
geloopen is, en dan is men verpligt het te gaan zoeken 
daar men gist dat het zig zal verborgen hebben, waarop 
men, als men de gelegenheid van het land wel kent, 
enige rekening kan maaken. Als men het fpoor weder- 
gevonden heeft, worden de honden nog meer verhit; 
zij ruiken aan de voetftappen van het Hert op den grond 
dat het verhit en vermoeid is, en verdubbelen hunnen 
loop en hun geblaf ; listen kunnen het Hert nu niet 
meer helpen , want het kan niet meer zoo hard loopen 
en zig dus niet meer zoo fchielijk van de honden ver- 
wijderen; eindelijk geene uitkomst ziende en de honden 
al nader en nader op de hielen krijgende, begeeft het 
Hert zig te water en zoekt eene rivier of plas over te 
zwemmen. De jagers volgen het ook door het water 
cf rijden een brug over , of de plas rond en brengen de , 
honden aan de overzijde weder op het fpoor; als het 
Herteens in het water geweest is, loopt het niet meer 
verre , maar wordt weldra uitgeput en afgemat , zoo 
dat de honden het onderhaaien en het aan alle kantea 
fcg* 
