DER ZOOGENDE DIEREN. 
voorzien is ; hij verliest dit gewei alle jnaren , maat 
niet op denzelfden tijd van het jaar als het Hert, want 
daar het Hert bet in de lente laat vallen , verliest de 
Rhee het in den herfst en krijgt het weder geduurends 
den winter. Zijne oogen zijn zeer fraai en fcbitteren- 
de als vuur: zijne tanden zijn als bij het Hert. 
Zoo het Hert cenen korten llaert heeft , de Rhee heeft 
dien nog korter, want men k3n denzeiven naauwlijks 
befpeuren. Zijne kleur is , als hij jong is , ros met 
witte vlekken en ftreepen, gelijk die der jonge hertjens , 
en als hij volwasfen is, over het algemeen ros, maar 
m.n heeft ook bruine, die, zegt men, fijner vanvleesch 
zijn , en witte. 
De Rhee onthoudt zig niet in de groote wouden als 
het Hert, maar meer in kreupelhout en op de zoomen 
van de bosfchen, vooral als zij aan bebouwde akkers 
grenzen, en in de hoogde droogde landen; hij voedt 
zig met kruiden , gras , en bladeren van verfchillende 
hoornen. In den winter onthouden zig deeze dieren 
in de digtfte kreupplbosfchen , daar zij van braamftrui- 
ken, boom en hei leeven en van de katjens der willU 
gen, populieren en hazelaars; in het voorja.r gaan zij 
in lugtig hakhout, d?ar zij de knopjens van allerlei hoo- 
rnen afknaauwen; des zomers blijven zij in het hooge 
hout en koomen ’er zelden uit dan om te drinken , als 
'er groote droogte is , want als de gewasfen Hechts 
door den daauw bevogtigd worden, drinken zij in het 
geheel niet. Zij leeven niet bij troepen , gelijk de Her- 
ten en Rendieren, maar bij gezinnen; namelijk een man- 
E 3 netjen 
