DER ZOOGENDE DIEREN. 
75 
voeren dan van agteren , hetgeen deezen afbellenden 
rug veroorzaakt. Hu zal ik tot de befchrijving van 
zijne bijzondere deelen overgaan. 
De kop van den Kameelpardel is f rsa i en gelijkt 
«ligzints naar dien van een ram: zijn bek is klein en 
de bovenlip lleekt verre over de onderlip huien; zijne 
oogen Haan open en levendig ; hij heeft boven den 
neus , tusfchen de oogen , een knobbel , welke door liet 
been gevormd wordt; hij heeft ook nog twee knobbel- 
tjens op zijn agterboofd , zoo groot als een ei; zijne 
ooren zijn tamelijk groot; tusfchen dezelve Haan het. 
geen men zijne hoornen noemt; doch deeze uitwasfen 
zijn noch hoornen, zoo als men bij het rundvee, ds 
fchaapen , bokken , en antilopen ziet , noch houtach- 
tig gewei , gelijk de herten , elanden , en rendieren 
draagen; het zijn twee uilfteekzels van het bekkeneel, 
d:e uit been beftaan, en die niet van het been van den 
kap zijn afgefcheiden; zij kunnen dan ook niet afvaj- 
] en; zij zijn mee een vel met hair bekleed, aan de pun- 
ten bolrond en aldaar met eene rei flijve regtopflaande 
hairen bezet; het wijfjen is ’er zoo wel van voorzien 
als het mannetjen. 
De Kameelpardel, een berkaauwend dier zijnde, 
heeft ook , gelijk alle herkaauwende dieren , geene 
faijdtanden in het bovenst kaakbeen; hij heeft ’er ook 
fieene hoektanden in, gelijk de Herten hebben; maar 
!n het onderst kaakbeen heeft hij agt fnijdranden en in 
eiden aan iedere zijde zes baktanden; zijne torg is als' 
Cerje rasp, terwijl hij in eene punt eindigt. 
Zijn 
