DER ZOO GEN D E BIEREN» 
93 
de knieën; de nagels van de gefpleten hoeven ftaan digt 
bij malkanderen en zij heeft kleine agterklaauwcn , dio 
viij hoog ftaan, en eenen korten ftaert. De kleur van dit 
dier is donker geel , maar in den winter is het hair blee- 
ker van kleur en ruuwer ; onder aan den buik en onder 
aan den hals en binnen de pooien is zij wit. 
De Saïgas beminnen de natte flijkerige plaatfen boven 
de zandige , en vooral die daar zoutaebtige planten 
groeijen; want op deeze graazen.zij het liefst; zijgraazea 
ook op fteikriekende planten en eeten gretig het alfetn- 
kruid ; door dit voedzel neemt het vleesch van de Saïga 
eene reuk aan, die lekkerbekken niet aanftaat; zij 
drinken ook gaerne brak water. 
Een natuurkundige , die deeze dieren in eenen tam* 
men ftaat naauwkeurig waargenoomen heeft , en aan wel- 
ken men de volgende bijzonderheden over oat dier ver- 
fchuldigd is, zegt dat hij hen nooit geluid heeft boo- 
ren geeven, zelfs niet wanneer zij fterven; men weet 
dus niet regt hoedanig hunne ftem zij. Doch men heeft 
eene uitvinding om te weeten hoedanig de ftem van een 
dier zij, na deszelfs dood; men blaast namelijk, in den 
gorgel en dan geeft de lucht in het werktuig van het ge- 
luid, als door eene fluit, geperst, hetzelfde geluid als 
het dier , levendig zijnde, deed; zoo blaazen de jongens 
in Duitschland met een pijpien in den gorgel van doo- 
de kikvorfchen en doen hen dus kwaaken. De gorgel 
van de Saïga, du» opgeblazen zijnde, gaf een geluid 
als van een jaartg kalf; de jonge Saïgas geeven een kort 
geblaat, wat grover dan dat van een lam. 
