DE*. ZOOGENDE DIEREN. 9^ 
<3e groote arenden , die zig op hen werpen en hen vef- 
fcheuren ; en tegens deeze zijn zij niet opgewasfen in 
kragten , en zij hebben daarenboven het gebrek dat zij 
een zeer flegt gezigt hebben , zoo dat zij g- maklijk knn- 
nen bekropen worden, indi'en degeen die hen bekruipt' 
tegens den wind in koomt; want zoo de wini naar hen 
toe waait, kannen zij hunnen vijand van zeer verre, ja 
men zegt wel van eene mijl verre , dat egter wat veel 
is, ruiken. In den zomer worden zij zoodanig door 
het helder licht verblind en worden zoo kragtloos door 
de warmte, dat men eens eene Saïga gezien heeft, die 
bij den wagen van eenen reiziger, welke in de woeftijn 
flond, in de fchaduw kwam leggen. Als men hen door 
eene fchoot of door fchreeuwen verfchrikt, fpringen 
zij op, gaan op de vlagt, ftaan dikwijls Uil en kijken 
om, en, als zij niet vervolgd worden, gaan zij fchie- 
lijk weder liggen. 
De Saïga is zoo fr.el in baaren loop , dat noch het 
fnelfte paerd, noch de beste haazen -windhond baar in 
haaren eerden loop kan onderhaaien ; maar zij worden 
zeer fchielijk moede en ioopen zig zelfs, als zij lang 
gejaagd worden, dood, waarom het ook den bonden en 
den wolven niet mist of zij onderhaaien haar en doo- 
den haar. Zij zijn zeer tedere dieren en zullen van 
2 eer ligte wonden, die een ander dier bijna niet fchaa* 
den , fier ven; zij derven, bij voorbeeld, van het biee- 
ken van een’ poot of van eene andere ligte wond in 
eenen nacht , hoe veel zorg men daartegens ook aan- 
wend t; en de minde beet van een’ hond of de minde 
kwet' 
