j)6 NATUURLIJKE HISTORIE 
kwetfuur van eeoe fnaphaan * fchoot doet baar neder* 
vallen. 
De mannegens Saïgas geraaken in het najaar , als dé 
paartijd aankoomt, aan he* vegten om de wijfjens en dis 
de fterkfte is jaagt de andere weg en neemt de wijfjens 
mede; de wijfjens werpen in bet begin van Meij, na 
dat zij in de noordlijke deelen van de woeftijn gekoo. 
men zijn , jongen en meestentijds maar een , dat zij 
aan twee borilen zoogen. Zij worden ligt tam gemaakt* 
als zij nog zeer jong zijn , en worden dan zoo gemeen- 
zaam, dat zij dengeenen, die bun te eeten geeft, op 
zijn geroep, als een hond zullen volgen, zelfs door de 
rivier ; maai* als zij wat ouder gevangen worden , blij • 
ven zij zeer wild. Men laat de tamme vrij door dé 
dorpen , of zelfs in het veld loopen, want nooit zullen 
zij zig bij de wilde van haare foort voegen; maar ont- 
vlugten die zelfs , als zij haar ontmoeten , en koomen 
des avonds t’huis; zij vreezen ook de honden niet en 
worden door hen niet gekweld of aangetast. Als zij jong 
zijn voedt men hen met koejen-melk, waarnaar zij zeer 
graag zijn j en als zij wat ouder worden . gewent 
men hen zagtjens kruiden te eeten. Zij graazen veelal 
agter uit en grijpen altijd de kruiden van ter zijde , al- 
zoo zij daarin door haaren dikken neus gehinderd wor- 
den ; als zij drinken, fteeken zij den neus geheel in 
het water , en als zij dien ’er uit haaien , loopt ’er 
zeer veel water uit; doch het is onwaar, dat zij in 
hunnen neus water zouden bewaaren tot dat zij weder 
dorst krijgen. 
Geen 
