142 
N ATUURUJKE HlSTORIg 
Het gemeen tam Schaap. 
Bij dit Schaap, ’t geen dat it, hetwelk wij dagelijks 
onder onze oogen hebben , en dat dus , voor ons, het ge- 
meen Schaap is, ziet men reeds het grootst onderfcheid 
met, of de grootfte verbastering van het wild Schaap 
of den Argali, deszelfs natuurlijken dam vader; het is 
veel kleiner en veel logger van geftalte en heeft een 
dom onnozel voorkoomen ; in plaats van groote hoor- 
nen , die naar de hoogte loopen , eer zij de kromte 
naar beneden en ter zijde krijgen , heeft ons tam Schaap 
kleine hoornen , die aandonds in eene krul naar bene- 
den loopen en zoo geplaatst zijn, dat de punt hun in 
het geheel niet kan dienen tot verdediging; ja, dat nog 
fterker verfchil maakt, de meeste ooien of wijfjens 
fchaapen krijgen in het geheel geene hoornen, maar 
alleen enige uitpuilingen op het been van den kop ter 
plaatfe daar de hoornen anders fhan zouden; daar zijn 
’er egter die kleine hoorntjens krijgen. De hoornen 
van de Rammen beginnen reeds in het eerde jaar uitte- 
groeijen ; zij zijn geringd en krijgen elk jaar een ring 
meer, zoo lang zij leeven ; waarom men den ouder- 
dom van de Rammen aan hunne hoornen kan gewaar 
worden. 
Een ander groot onderfcheid dat *er tusfeben de wil- 
de en onze tamme fchaapen plaats heeft is in het hair 
gelegen; wij hebben gezien dat het wild Schaap ftijf 
regt 
