BEK. ZOOGENDE DlEREtf. 1 85 
om den hals en laat hen dus met den hals en de borst 
trekhen; op andere Cpant men hen aan de hoornen, ge- 
lijk i, Frankryk, Italië en op fommige plaatfen in Ier- 
land , en op andere weder aan den ftaert . men zegt dat 
de tweede wijze de b. ste is en dat het dier aldus ge- 
mak lijker trekt, grooter kragt kan oefenen en zig min- 
der zal vermoeijen. 
Doch dit is nog maar het geringfte nut dat men van 
deeze dieren trekt; de voortbrengzelen van dezelve, 
zoo geduurende hun laven als na dat zij gedood zijn , 
zijn waare fchatten , die telkens weder op nieuw voort- 
gebragt worden en gebeele landen kunnen verrijken,' 
iK laat ftaan enkele bijzondere perfoonen; ja een mensch 
zou tot de behoeften der natuur niet meer nodig heb- 
ben dan dit beest alleen , dat hem alles zoude verfchaf- 
fen wat tot zijn onderhoud vereischt wordt; en inde- 
daad onze voorzaaten, die in overoude tijden dit land 
bewoonden, de oude Batavieren, hadden niet veel 
meer dan hun vee om van te leeven. Toen deeze lan- 
den nog onbedijkt en dus niet dan moerasfen en weiden 
waren, wierden zij van volkeren bewoond, die een 
herders leven leidden en naar de eenvoudige natuur lee- 
vende, alleen van hun vee beftonden dit gaf bun bun 
voedzel , dit gaf hun hunne kleeding, dit gaf hun dek- 
zel ; en heden ten dage zijn ’er in Zwitferland nog kleine 
volks -benden, die, op de bergen leevende, alle hun- 
ne behoeften door hun hoornvee vervuld vinden. Geen 
wonder dan dat fommige volkeren dit dier godlijfte ter 
bewezen hebben, gelijk de oude Egyptcnaiien, welker 
M s af- 
